Jak utworzyć obraz dysku za pomocą UFS Explorer-a

Procedura tworzenia obrazu dysku ma na celu przeniesienie danych (lub ich części) z pamięci źródłowej do pliku lub na inny nośnik pamięci. Jednym z głównych celów tej operacji jest wyodrębnienie danych znajdujących się w wadliwym urządzeniu pamięci masowej, zanim ulegną awarii i staną się całkowicie bezużyteczne.

W związku z tym, że pamięć źródłowa może działać w trybie niestandardowym, proces jej odczytu może wymagać dodatkowych konfiguracji. Wbudowana funkcja tworzenia obrazu dysku w UFS Explorer oferuje kilka zestawów parametrów uzupełniających, aby umożliwić maksymalnie wydajną pracę z uszkodzonymi urządzeniami pamięci masowej, w tym związanymi z pamięciami źródłowymi i docelowymi, a także przetwarzaniem błędów odczytu.

Konfiguracje związane z magazynem źródłowym

Sekcja ta zawiera informacje o pamięci źródłowej, a także o podstawowych ustawieniach procesu odczytu z niej danych:

  • Rozmiar sektora: rozmiar minimalnego bloku do odczytu.zrzut ekranu
  • Nowsze dyski mają zwykle sektor o rozmiarze 4 KB, podczas gdy starsze dyski mogą mieć sektor o rozmiarze 512 bajtów. Program domyślnie wybiera rozmiar 4 KB.
    • Wartości nie można zmienić dla dysków o rozmiarze sektora fizycznego 4 KB zgodnie z danymi identyfikacyjnymi dysku.
    • W przypadku dysków, które nie identyfikują rozmiaru sektora fizycznego jako 4 KB, można wybrać wartości 4 KB lub 512 bajtów.

    zrzut ekranu

    • W przypadku wadliwego sektora:
      • Wybranie 512 bajtów dla dysku z sektorami o wielkości 4 KB spowoduje wielokrotne próby kilkukrotnego odczytu tego samego wadliwego sektora;
      • W przypadku wybrania 4 KB dla dysku z sektorami o długości 512 bajtów może to prowadzić do pominięcia dodatkowych sektorów sąsiadujących z uszkodzonym.
    • Jeśli rozmiar sektora nie jest wielokrotnością 512 bajtów (na przykład 520 bajtów), program wybiera ten rozmiar bez możliwości jego zmiany. W takim przypadku obraz zostanie utworzony z zaokrąglonym rozmiarem bloku (512 bajtów na obrazie na 520 bajtów na źródle).

    zrzut ekranu

  • Rozmiar bloku odczytu: ustawia rozmiar bloku danych, który zostanie odczytany w jednym przebiegu.zrzut ekranuMaksymalna wydajność jest zwykle osiągana, gdy rozmiar bloku wynosi od 64 do 128 KB. Ten rozmiar zwykle wystarcza do wydajnego odczytu liniowego i jest wystarczająco mały, aby pracować z nielicznymi wadliwymi blokami. Bardzo duży rozmiar może nie być obsługiwany w przypadku niektórych połączeń w trybach ATA/SCSI.

    Uwaga: Jeśli rozmiar bloku jest bardzo duży, prawdopodobnie „wyłapie” defekty.

  • Kierunek odczytu: ustawia kierunek, w którym będzie wykonywany odczyt pamięci.zrzut ekranu
    • Domyślnie wybrany jest kierunek „od początku do końca” i zapewnia maksymalną prędkość;
    • „Od końca do początku” zaleca się wybrać w przypadku zaobserwowania na początku wady powierzchni dysku. Oprogramowanie nadal odczytuje dane w kierunku „do przodu”, ale w blokach po kilka megabajtów, zaczynając od końca dysku. Umożliwi to wyodrębnienie jak największej ilości danych przed awarią dysku z powodu punktacji rotacyjnej (obrotowe uszkodzenie talerzy dysku twardego).

    Uwaga: Wizualizacja procesu odczytu pozwala zobaczyć, jak bitmapa jest wypełniona, zwłaszcza przy rozmiarze bloku 512 bajtów.

    zrzut ekranu

  • Procedura odczytu: ustawia procedurę, która będzie używana do dostępu do magazynu.
    • „Procedura systemowa”: żądanie odczytu jest przetwarzane przez standardową procedurę systemową odczytu danych. Procedura tego typu jest dostępna dla wszystkich systemów operacyjnych. Jego główną wadą jest brak kontroli nad procedurą odczytu, co może prowadzić do „zawieszenia się” oprogramowania i/lub adaptera USB w przypadku wadliwych bloków.

    zrzut ekranu

    • „Bezpośredni SCSI”: procedura jest dostępna w wersjach Windows i Linux. Procedura tego typu umożliwia wykonanie kontrolowanego odczytu dysku wraz z diagnostyką błędów odczytu, choć taka diagnostyka może nie być dostępna na dużej liczbie przejściówek USB. Procedura jest dostępna dla:
      • wszystkie nośniki pamięci oparte na systemie Linux;
      • wszystkie nośniki pamięci masowej oparte na systemie Windows z wyjątkiem PATA/SATA z bezpośrednim połączeniem.

    zrzut ekranu

    • “Direct ATA”: procedura dostępna w wersji Windows oprogramowania dla dysków PATA/SATA. Umożliwia wykonanie kontrolowanego odczytu z zaawansowaną diagnostyką.

    zrzut ekranu

    Główną zaletą wyboru trybów Direct ATA/SCSI w porównaniu ze standardową procedurą systemową jest możliwość uzyskania kontroli nad błędami odczytu. W przeciwnym razie, gdy operacja odpytywania dysku wykonana przez procedurę systemową dotrze do wadliwego bloku lub serii defektów, może to spowodować „zawieszenie się” całego procesu i dalszą degradację urządzenia pamięci masowej.

  • Limit czasu odczytu: czas w sekundach oczekiwania na dane z dysku.zrzut ekranuTen parametr określa czas oczekiwania, aż próba odczytu sektora nie zostanie przerwana i ma krytyczne znaczenie dla dysków z uszkodzonymi lub słabo czytelnymi sektorami. Należy jednak pamiętać, że mały limit czasu może prowadzić do pomijania słabo czytelnych sektorów, podczas gdy duży może powodować rotacyjne punktowanie defektów.
  • Obszar do czytania: określa, która część pamięci źródłowej zostanie zobrazowana.
    • „Cała pamięć”: ta opcja umożliwia zapisanie wszystkiego, co jest możliwe, od pierwszego do ostatniego bloku pamięci fizycznej. Jest to domyślny wybór do tworzenia obrazu całego dysku.

    zrzut ekranu

    • „Zakres niestandardowy”: ta opcja umożliwia zapisanie zakresu bloków określonych przez użytkownika. Jest aktywowany automatycznie, gdy ma zostać utworzony obraz partycji dysku. Wartości sektorów początkowego i końcowego wypełnia samo oprogramowanie.

    zrzut ekranu

    • „Wiele zakresów”: ta opcja umożliwia ręczne definiowanie zakresów tworzenia obrazu.

    zrzut ekranu

    W takim przypadku można określić, które zakresy zostaną zapisane lub które z nich zostaną wykluczone z obrazu. Opcja przydatna, gdy pewna partycja lub inne dane mają być wyłączone z obrazu lub kilka znanych zakresów ma być odczytanych jeszcze raz.

    zrzut ekranu

    • „Określone zewnętrznie”: tej opcji nie można wybrać ręcznie, ale jest ona aktywowana automatycznie, gdy oprogramowanie tworzy obraz na podstawie mapy bloków. W tym przypadku wykorzystywana jest mapa oprogramowania, która zawiera instrukcję dla każdego bloku, czy należy go odczytać.

Konfiguracje związane z docelową pamięcią masową

Do zapisania pliku obrazu dostępne są następujące opcje przechowywania:

  • „Inny dysk fizyczny”: dane są przesyłane z dysku źródłowego do innego magazynu.zrzut ekranuJednak dysk docelowy nie może być mniejszy niż wybrany obszar do zobrazowania na dysku źródłowym. Informacje o błędach odczytu na dysku źródłowym są zapisywane w obowiązkowym pliku mapy defektów. Na przykład, jeśli dysk źródłowy ma rozmiar 3 TB, docelowa pamięć masowa do zapisywania pełnego obrazu musi mieć co najmniej 3 TB. Jeśli obrazowana jest partycja 1 TB z magazynu o pojemności 3 TB, minimalny rozmiar magazynu powinien wynosić 1 TB.
  • „Plik obrazu”: domyślna opcja tworzenia obrazu dysku.zrzut ekranuTworzony jest zwykły plik obrazu, bez metadanych, o rozmiarze dokładnie odpowiadającym rozmiarowi obszaru, z którego tworzony jest obraz. Dane o defektach są przechowywane w obowiązkowym pliku mapy defektów w obrazie dysku.
  • „Nowy rzadki obraz”: obrazowanie dysku na żądanie.zrzut ekranuTen typ należy wybrać, gdy potrzebny jest obraz tylko części danych, zwłaszcza jeśli jest on rozproszony w pamięci źródłowej (obraz metadanych/danych systemu plików, obraz na podstawie mapy itp. ). Stan odczytu jest częścią rzadkiego pliku i nie wymaga osobnej mapy.
  • „Dostępny (podłączony) plik rozrzedzony”: obrazowanie dysku na żądanie w podłączonym pliku rozrzedzonego obrazu. Ta opcja jest aktywowana automatycznie, gdy obraz jest tworzony dla dysku, który jest już odczytywany w trybie „obrazowania na żądanie”/„odczytu jednorazowego” i ma podłączony aktywny plik rozrzedzony. Jeśli docelowa pamięć masowa jest większa niż źródłowa (większy dysk, większy istniejący obraz itd.), możliwe jest określenie przesunięcia w docelowej pamięci w zakresie od zera do różnicy wielkości pamięci. Pozwala na przykład na nadpisanie określonej partycji w docelowej pamięci masowej.zrzut ekranu
  • „Lokalizacja mapy defektów”: lokalizacja pliku, do którego mapowane są wadliwe bloki. W procesie odczytu na dysku tworzony jest plik mapy uszkodzonych bloków lub „prosty” obraz dysku. Oprócz nagłówka plik posiada prostą mapę, gdzie każdy bajt ustawia status 4 bloków (512 Bajtów lub 4 KB w zależności od ustawień rozmiaru bloku do odczytu.
  • „Plik dziennika”: lokalizacja opcjonalnego pliku dziennika. Taki plik będzie zawierał zdarzenia takie jak błędy odczytu, skoki itp. Nie jest to obowiązkowe, ale może być przydatne do diagnostyki.zrzut ekranu

Konfiguracje związane z przetwarzaniem błędów odczytu

Ogólna procedura czytania wygląda następująco:

  • Czytanie odbywa się zgodnie z ustawieniami odczytu. Jeżeli żądany blok nie został w całości odczytany, wysyłane jest żądanie zakończenia jego odczytu. Jeżeli danych nie można było odczytać z podanego offsetu, wykonywana jest określona liczba powtórnych prób. Jeżeli odczyt nadal nie powiedzie się po wielokrotnych odczytach, blok jest uważany za uszkodzony i sytuacja z uszkodzonym blokiem jest obsługiwana:
    • Jeśli określono „bezpieczną strefę”, oprogramowanie przeprowadza test:
      • Jeśli testu nie da się zaliczyć, uruchamiana jest procedura przywracania połączenia z dyskiem, w tym prośba o jego ponowne połączenie w razie konieczności.
      • Po zaliczeniu testu oprogramowanie powraca do obsługi sytuacji z defektami.

    zrzut ekranu

    • Po przetworzeniu „strefy bezpiecznej” lub w przypadku, gdy nie została ona skonfigurowana, oprogramowanie przechodzi do kolejnych kroków przetwarzania defektu.
  • Jeżeli skoki zostały ustawione, oprogramowanie sprawdza, czy istnieje konieczność wykonania skoku i kontynuuje procedurę.
  • Po zakończeniu odczytu dysku program automatycznie powraca do brakujących bloków i ponownie je odczytuje. W takim przypadku reguły skoku zostają wyłączone .

Ustawienia dotyczące wad przetwarzania obejmują:

  • Pomijanie (reguły skoku)Jeśli blok zostanie uznany za wadliwy, oprogramowanie sprawdza stan reguł skoku. Jeśli reguły są włączone:
    • Sprawdzana jest liczba kolejnych wad. Jeżeli liczba ta jest większa lub równa podanej liczbie, skok jest wykonywany na podanej liczbie bloków.
    • Odczyt jest wykonywany z nowej lokalizacji. Jeśli odczyt się powiedzie, stan zostanie zresetowany i wznowiony zostanie tryb normalny. Jeśli odczyt się nie powiódł, skok jest wykonywany ponownie. Jego wielkość zależy od następujących ustawień:
      • Jest równy pierwszemu, jeśli rozmiar dodatkowy nie jest aktywowany;
      • Jest równy drugiemu rozmiarowi, jeśli jest aktywny;
    • Jeśli odczyt jest normalny po drugim skoku, normalny tryb zostanie wznowiony. W przeciwnym razie skok jest wykonywany ponownie na rozmiar, który:
      • równa się drugiemu rozmiarowi, jeśli trzeci rozmiar nie jest aktywny;
      • równa się trzeciemu rozmiarowi, jeśli jest aktywny;
    • Skoki o określonym rozmiarze są wykonywane do momentu wznowienia normalnego czytania.

    Rozmiar bloku w tym przypadku jest taki sam jak rozmiar bloku do odczytu.

    Trzy zakresy do przeskakiwania pozwalają na ustawienie skoków na różnych poziomach – od prostej rysy po wadliwą głowicę.

  • Zresetuj/uruchom ponownie. Ta funkcja może być aktywna w niektórych konfiguracjach. W przypadku dysków SATA bez kontroli zasilania oprogramowanie próbuje ponownie uruchomić obrót dysku z parkowaniem głowic odczytowych. Może to wymusić ponowną kalibrację urządzenia.
  • Test „bezpiecznej strefy”. Na niektórych połączeniach nie można odróżnić wady odczytu od „zawieszenia” urządzenia lub mostka. Aby sprawdzić, czy występuje „zawieszenie”, oprogramowanie może wykonać testowy odczyt z obszaru na dysku, który według użytkownika ma gwarancję czytelności. Może to być blok 0, jeśli punktacja rotacyjna wystąpiła gdzieś w obszarze metadanych systemu plików, lub sektor blisko końca dysku, jeśli defekt wystąpił w pobliżu jego bloków początkowych. Jeśli ten tryb jest włączony, oprogramowanie sprawdzi, czy dysk jest czytelny, wysyłając żądania odczytu do określonego bloku. Jeżeli nie można odczytać bloku, program uważa, że ​​dysk lub most są „zamrożone”. Jeśli nie jest możliwe programowe przywrócenie operacji, wyświetlane jest okno z prośbą o ponowne podłączenie dysku przez użytkownika.
  • Ponownie przeczytaj próby. Jest to liczba powtórzonych prób odczytu, które zostaną wykonane na pojedynczym bloku, powodując błąd odczytu, dopóki nie zostanie uznany za „wadliwy”. Wartość 1-2 może prowadzić do pomijania dodatkowych bloków, które są słabo odczytywane, podczas gdy duże wartości mogą prowadzić do rotacyjnego oceniania defektów.

Opcje tworzenia obrazów dysków z innych obrazów dysków

Oprogramowanie oferuje specjalny tryb tworzenia obrazów dysków z innych obrazów dysków i plików o różnych formatach. Ten tryb ma uproszczoną procedurę bez obsługi defektów. Ten tryb może być używany do zapisywania obrazu podrzędnego, konwertowania formatów lub zapisywania danych z obrazu dysku na dysk fizyczny.

Tworzenie obrazów dysków ze specjalnych źródeł

Gdy obrazowanie jest uruchamiane w obsługiwanej pamięci specjalnej, z której tworzony jest obraz (na przykład, gdy dysk jest podłączony przez DeepSpar DDI), otwiera się specjalne okno dialogowe do zarządzania procesem obrazowania w „zewnętrznym” narzędziu zamiast standardowej procedury tworzenie obrazów.

Procedura ta umożliwia skonfigurowanie i uruchomienie procesu obrazowania wykonywanego przez zewnętrzne narzędzie, podczas gdy proces i jego wynik będą wyświetlane w programie.