RAID 3

Przykładowa macierz JBOD

RAID 3 działa tak jak RAID 0 – używa strippingu bajtów – ale używa także dodatkowego dysku w tablicy, który służy do przechowywania sum kontrolnych i obsługuje specjalny procesor w obliczaniu parzystości – można więc nazwać go “dyskiem parzystości”.

W RAID 3 dane konfiguracyjne są podzielone na poszczególne bajty, a następnie zapisywane na dysku. Bajt parzystości jest określany dla każdego wiersza danych i zapisywany na wspomnianym “dysku parzystości”. W przypadku awarii umożliwia odzyskanie danych przez odpowiednie obliczenie pozostałych bajtów i bajtów parzystości, które odpowiadają.

Choć RAID 3 jest rzadko stosowany w praktyce, warto wskazać jego zalety. Przede wszystkim jest odporność na uszkodzenia jednego dysku w układzie. Po drugie, duża prędkość odczytu. Niestety, ma też kilka wad.

Prędkość odczytu jest większa niż zadowalająca, ale prędkość zapisu jest odwrotna – powodem konieczności obliczania sumy kontrolnej (nawet kontrolery sprzętu RAID nie mogą rozwiązać tego problemu). Drugą wadą jest awaria dysku. Kiedy to nastąpi, cały system będzie działał wolniej. Co więcej, chociaż RAID 3 jest odporny na awarie (w przypadku awarii jednego dysku w tablicy), wymiana uszkodzonego dysku jest bardzo kosztowna. Trzecim problemem jest dysk używany do obliczania sum kontrolnych – zazwyczaj jest to wąskie gardło w działaniu całej tablicy.

Jak można łatwo zauważyć, RAID 3 nie jest dobrym, niezawodnym i tanim rozwiązaniem. Dlatego, jak wspomniano wcześniej, jego stosowanie jest rzadkie w praktyce. Systemy oparte na macierzy RAID 3 są przeznaczone głównie do implementacji, gdzie niewielka liczba użytkowników odnosi się do bardzo dużych plików.